Θα ήταν ψέματα να πούμε ότι δεν περιμέναμε αυτή την εξέλιξη του αγώνα. Όχι απλά το τελικό αποτέλεσμα αλλά ακριβώς τη διακύμανση του σκορ και την επαφή της ομάδος μας με τη νίκη. Όταν μια ομάδα που πριν τον αγώνα έχει την 3η(δηλαδή την καλύτερη) καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα δέχεται 84 πόντους και όταν ο νούμερο ένα κίνδυνος Χαρτ (αναφορά από το προηγούμενο ποστ/preview της αναμέτρησης "Ας ελπίσουμε όμως το τεχνικό τιμ να έχει "διαβάσει" το παιχνίδι των αντιπάλων και να μην δούμε τον συνήθη ύποπτο Χαρτ να κάνει ρεκόρ καριέρας") ξεπερνάει κατά πολύ τους 16 πόντους μ.ο. που είχε πριν την αναμέτρηση τότε το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι απλά το περιμέναμε. Τώρα αυτό που δεν περιμέναμε αλλά από ότι φαίνεται η "νέα μόδα" του φετινού ΑΡΗ είναι παίκτες και σχήματα που χρησιμοποιούνται στο Α' μέρος με επιτυχία από τον προπονητή μας στην επανάληψη να βλέπουμε εντελώς διαφορετικά πράγματα με αποτέλεσμα η ομάδα να χάνει την επαφή με το σκορ.
Επειδή το παιχνίδι δεν είχε τηλεοπτική μετάδοση θα το αναλύσουμε καθαρά από στατιστικής πλευράς και της ροής του σκορ. Στο πρώτο ημίχρονο η ομάδα μας έδειξε ένα πολύ ανταγωνιστικό πρόσωπο κυρίως χάρη στον Χαρίση, τον Αθηναίου και τον Πελεκάνο που σήκωσαν το επιθετικό βάρος της ομάδος με απόλυτη επιτυχία. Οι 43 πόντοι στο πρώτο ημίχρονο ήταν μια επιθετική απόδοση σαφώς καλύτερη από αυτήν που μας είχε συνηθίσει. Αντιθέτως στην άμυνα όπου υποτίθεται ότι είναι η βάση του φετινού ΑΡΗ οι 45 πόντοι που δέχθηκε τα πρώτα 20' τα λένε όλα. Ο Χάρτ ήταν με διαφορά ο καλύτερος παίκτης του Ρεθύμνου αλλά όχι αυτός που έκρινε την αναμέτρηση στην επανάληψη μιας και το Ρέθυμνο βρήκε λύσεις κοντά στο καλάθι με παίκτες σαν τον Αγγελόπουλο που πέτυχε 14 πόντους αλλά και τους Γκάμπριελ και Αλεξάντερ που πέτυχαν 11 και 8 πόντους αντίστοιχα. Τώρα το αν είναι σύμπτωση που ο κλασσικός σέντερ του ΑΡΗ που πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση στο Α ημίχρονο παρακολούθησε σχεδόν όλο το Β ημίχρονο από τον πάγκο είναι κάτι που θα αφήσουμε να το κρίνουν οι ειδικοί αναλυτές του μπάσκετ. Στο εκνευριστικό ροτέισον όπως είδαμε και άλλες φορές φέτος ξαφνικά στην επανάληψη παίκτες όπως ο Χαρίσης και ο Βεζένκωφ έμειναν έξω ενώ ο Τσακαλέρης που σύμφωνα με τις δηλώσεις του Αγγέλου ήταν εξαιρετικός στον αγώνα με την Κηφισιά σήμερα επιβραβεύτηκε με 4'27'' χρόνο συμμετοχής. Ενώ ο Χάντ πήρε 1' και 20'' χρόνο συμμετοχής ώστε να μπει σιγά σιγά στους κανονικούς ρυθμούς της ομάδος. ΄Οτι και αν δοκίμαζε ο Αγγέλου στην επανάληψη δεν του έβγαινε με αποτέλεσμα το Ρέθυμνο να ξεφύγει με +13 και τον ΑΡΗ να κυνηγάει την ανατροπή. Μια ανατροπή που δεν ήρθε ποτέ.Ανεξάρτητα από το άθλημα, τα μπατζετ, το ρόστερ και το τεχνικό τιμ μια επαγγελματική ομάδα που δουλεύει σωστά οφείλει να έχει από παιχνίδι σε παιχνίδι μια συνέχεια και μια έστω αμυδρή τάση βελτίωσης. Δεν ξέρω αν οι 77 πόντοι της επίθεσης και οι 15 ασιστ δείχνουν αυτή τη βελτίωση αλλά όταν μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ που όπλο της είναι η άμυνα ξαφνικά το ξεχνάει τότε είναι σαν να κάνουμε ένα βήμα εμπρός και 2 πίσω. Ενώ κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε να "ηρωποιούμε" αντίπαλους παίκτες που κάνουν πάρτι κόντρα στον ΑΡΗ. Ο Χαρτ και ο Αγγελόπουλος δεν είναι η εξαίρεση στην αμυντική λειτουργία της ομάδος μας αλλά ο κανόνας. Δεν χρειάζεται να θυμηθούμε τα περσινά. Φέτος ήδη μετράμε τους Χρυσικόπουλο, Μπόγρη και Κρόκερ από τις προηγούμενες αναμέτρησεις. Κάποτε υπήρχαν παίκτες σαν τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και άλλους που πραγματικά σχεδόν ότι πλάνο και αν έκαναν οι αντίπαλοι προπονητές δεν μπορούσαν να τους σταματήσουν. Στην σημερινή εποχή και στο χαμηλού επιπέδου Ελληνικό πρωτάθλημα μάλλον φταίει η κακή προετοιμασία για το παιχνίδι παρά οι επιθετικές αρετές των παικτών.
Ειλικρινά δεν ξέρω πως να εκλάβω τη σημερινή ήττα και τον τρόπο με τον οποίο ήρθε μιας και βλέπω μια σημαντική μερίδα του κόσμο που μοιάζει υπνωτισμένη με τον μπασκετικό ΑΡΗ. Χάσει κερδίσει δεν έχει καμία απολύτως σημασία μιας και υπάρχει ένα τεράστιο όραμα για το μέλλον. Ένα όραμα για το μέλλον που αν το ψάξουμε λιγάκι θα καταλήξουμε ότι εν μέρει είναι μονόδρομος αλλά από την άλλη δεν μπορεί να σου εγγυηθεί και τίποτα. Με λίγα λόγια μιλάμε για ένα ρίσκο. Τώρα πως αυτό το ρίσκο το πληρώνουμε απέναντι και στους πιο απίθανους αντιπάλους είναι κάτι που δύσκολα μπορώ να το δεχθώ. Προφανώς πολλοί ή δεν έχουν ζήσει τον μεγάλο ΑΡΗ ή έχουν ξεχάσει πως ο ΑΡΗΣ ακόμη και στην μετά Γκάλη εποχή με κάτι παίκτες από τα αζήτητα όπως ο Χρυσανθόπουλος, ο Λιάπας, ο Νικολαϊδής και άλλους κατάφερνε να είναι ανταγωνιστικός. Η σιγή ιχθύος γύρω από τους αγωνιστικούς στόχους του ΑΡΗ για την φετινή σεζόν φαίνεται να βολεύει και να πείθει πολλούς. Παρόλα αυτά εγώ θα περιμένω κάποια στιγμή από επίσημα χείλη να ακούσω τους αγωνιστικούς στόχους του φετινού ΑΡΗ...